Na północno wschodnich krańcach Polski, przy granicy z Federacją Rosyjską, tam gdzie biegun zimna zatyka oddech okowami mrozów, rozpościera się Puszcza Romincka. Jej nazwa pochodzi od rzeczki Rominty współcześnie nazywanej Błędzianką. Okres rozwoju roślin (wegetacyjny) jest w Puszczy Rominckiej krótszy o około 40 dni, w porównaniu do obszarów doliny Odry, a amplituda temperatur waha się od + 36 do -38oC. Właśnie w takim klimacie, w dodatku na żyznych siedliskach, bardzo dobre warunki rozwoju znajduje świerk tworzący wspólnie z sosną drzewostany Puszczy. Intrygujące jest to, że niektóre fragmenty borów świerkowych rosnących na torfowiskach mają typowo północny charakter, a swoją budową w dużym stopniu przypominają lasy syberyjskiej tajgi.

Wyobraź sobie... ciemnozielone świerki - dorosłe drzewa osadzone w ścianie otaczającego Cię lasu i młodsze świerczyny tworzące gęstą zasłonę do ciszy w ostojach jeleni łosi, dzików i saren. Poszukaj w ciemnych barwach świerków jaśniejszych nitek gonnych sosnowych pni. Nie zawahaj się unieść głowę chcąc obejrzeć ich rozłożyste korony. . . może będziesz miał szczęście i dostrzeżesz na tle nieba kołującego orła bielika, a może wśród konarów wypatrzysz pstrokatą orzechówkę zakładającą w Puszczy lęgi? Gdy przyjedziesz tam zimą . . .

 . . nie spotkasz borsuków które śpią zaszyte w swoich głębokich norach, ale za to, do panujących tam długich zim przyzwyczajone są gronostaje i śnieżnobiałe zające bielaki łatwo mylące pogoń lisa po głębokich śniegach. Ślady Twoich nart pozostawiane na białym puchu będą się wznosiły i opadały razem pagórkowatym terenem morenowym Puszczy Rominckiej i może nawet odważysz się szusować z jej najwyższego wzniesienia - Królewskiej Góry.

W ekspedycjach krajoznawczych pomaga służba leśna Nadleśnictwa Gołdap.

Źródło:
RDLP w Białymstoku
www.bialystok.lasy.gov.pl